🎭 Σάρκες της Ελένης Χριστοφοράτου: Το κύρος δεν αθωώνει κανέναν

Ο θάνατος ενός ισχυρού ανθρώπου δεν καταργεί αυτομάτως την εξουσία του. Κάποτε, μάλιστα, την απλώνει ασφυκτικότερα πάνω στους ζωντανούς, υποχρεώνοντάς τους να λογοδοτήσουν για όσα υπέμειναν, επιθύμησαν ή αποσιώπησαν. Στις Σάρκες της Ελένης Χριστοφοράτου, το πτώμα ενός καθηγητή στη σοφίτα του σπιτιού του γίνεται το σκοτεινό κέντρο μιας οικογενειακής τοιχογραφίας. Το αστυνομικό αίνιγμα αρχίζει εκεί όπου η κοινωνική ευπρέπεια αδυνατεί πλέον να συγκρατήσει τα μυστικά της.Ο Ηλίας Αβραμίδης, άνθρωπος ηλικιωμένος, εύπορος, περιβεβλημένος με ακαδημαϊκό κύρος, βρίσκεται δολοφονημένος στο γραφείο του. Η οικιακή βοηθός Άντρια Ιβάνοβνα ανακοινώνει τον θάνατο χωρίς θρηνητικές εξάρσεις. Αυτή η ψυχραιμία προσφέρει ήδη ένα εύστοχο δραματουργικό ερέθισμα: πόσο αξιόπιστα είναι τα εξωτερικά γνωρίσματα του πένθους; Η απουσία κραυγής δεν αποδεικνύει αναλγησία, όπως η επίδειξη συντριβής δεν εγγυάται αγάπη. Πριν ακόμη αρχίσουν οι ανακρίσεις, η πρώτη παγίδα έχει στηθεί για την κρίση μας.Γύρω από τον νεκρό συγκεντρώνεται ένας κύκλος σχέσεων που ζητούν προσεκτική ανάγνωση. Η Ελισάβετ, είκοσι οκτώ χρόνια νεότερη σύζυγός του, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ανισότητας ηλικίας, περιουσίας και κοινωνικής ισχύος. Θα ήταν, ωστόσο, φτηνός ψυχολογισμός να μεταφράσουμε αυτομάτως αυτή την απόσταση σε ιδιοτέλεια ή δυστυχία. Το ουσιαστικό ερώτημα αφορά τον χώρο που διέθετε μέσα στον γάμο: μπορούσε να υπάρχει ως αυθύπαρκτο πρόσωπο ή αναγνωριζόταν κυρίως ως γυναίκα του καθηγητή;Η Θεοδώρα, η αδελφή της που αποδοκίμαζε τον γάμο, εισάγει την αμφισημία της οικογενειακής προστασίας. Η έγνοια για έναν αγαπημένο άνθρωπο μπορεί να περιέχει διορατικότητα, αλλά και αξίωση κηδεμονίας. Αντίστοιχα, οι κακές σχέσεις του Αβραμίδη με την αδελφή του Αναστασία υπονομεύουν την καθησυχαστική ιδέα ότι η συγγένεια συνεπάγεται οικειότητα. Η οικογένεια διατηρεί συχνά ανοιχτούς λογαριασμούς ακριβώς επειδή θεωρεί αυτονόητο πως οι δικοί της άνθρωποι θα εξακολουθούν να ανέχονται όσα τους πληγώνουν.Η Λαμπρινή Σωτηρίου, νεαρή ακροάτρια των διαλέξεων και επίμονη επισκέπτρια της βιβλιοθήκης του, μεταφέρει την ένταση στο πεδίο της πνευματικής γοητείας. Ο θαυμασμός προς τον δάσκαλο μπορεί να γίνει αναζήτηση αναγνώρισης, ανάγκη συμμετοχής σε έναν κόσμο που μοιάζει ανώτερος και απρόσιτος. Ακόμη και ο απαξιωτικός χαρακτηρισμός της ως προσκολλημένης απαιτεί επιφύλαξη: ποιος τον διατυπώνει και ποια παρουσία ενοχλείται από την επιμονή της; Ο Χάρης Κομνηνός, πρώην σύντροφος της Ελισάβετ, συμπληρώνει το πλέγμα ως ζωντανή υπενθύμιση ότι το ερωτικό παρελθόν δεν παύει να δρα επειδή άλλαξε η οικογενειακή κατάσταση.Η αστυνόμος Λέλα Δεκρή καλείται, επομένως, να ξεχωρίσει την αποδεικτική ένδειξη από την κοινωνική προκατάληψη. Η αντιπάθεια δεν αποτελεί τεκμήριο ενοχής, ούτε η εξάρτηση απόδειξη αφοσίωσης. Εδώ βρίσκεται μια γόνιμη δυνατότητα της αστυνομικής δραματουργίας: αναγκάζει τον θεατή να παρατηρήσει πόσο εύκολα καταδικάζει χαρακτήρες προτού εξετάσει πράξεις.Χωρίς ασφαλή χρονολόγηση της δράσης, η κοινωνική της βάση αναγνωρίζεται στις ιεραρχίες του αστικού σπιτιού, στο γόητρο του πανεπιστημιακού τίτλου και στη διαφορετική βαρύτητα που αποδίδεται στις φωνές εργοδότη, συζύγου, φοιτήτριας και εργαζόμενης. Η σοφίτα και η βιβλιοθήκη προσφέρονται έτσι για μια ανάγνωση της απόστασης: ο άνθρωπος των ιδεών μπορεί να κατοικεί ψηλότερα από τους άλλους και συγχρόνως μακρύτερα από τις ανάγκες τους.Διαβάζω τον τίτλο Σάρκες ως πρόκληση απέναντι στις εξιδανικεύσεις. Κάτω από αξιώματα, δεσμούς και αξιοπρεπείς προσφωνήσεις επιμένουν σώματα που επιθυμούν, φοβούνται, γερνούν και διεκδικούν. Σήμερα, όταν η δημόσια υπόληψη εξακολουθεί συχνά να προεξοφλεί την προσωπική αθωότητα, αυτή η αφετηρία παραμένει αιχμηρή. Το κύρος χρειάζεται έλεγχο, ακριβώς επειδή παράγει εμπιστοσύνη.Για μένα, η ισχυρότερη υπόσχεση του έργου βρίσκεται σε αυτή τη δυσάρεστη εγγύτητα ανάμεσα στην καλλιέργεια και στην ανθρώπινη ανεπάρκεια. Μια γεμάτη βιβλιοθήκη δεν πιστοποιεί γενναιοδωρία ψυχής. Η αποκάλυψη του δολοφόνου μπορεί να κλείσει την υπόθεση· η ευθύνη, όμως, αρχίζει πολύ πριν από το έγκλημα, στον τρόπο με τον οποίο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μεταχειρίζεται τους άλλους.Σκηνοθεσία: Ξένιος ΞενοφώντοςΑκούγονται οι ηθοποιοί: Έλενα Δημητρίου, Νάντια Χαραλάμπους, Γαλάτεια Ζήνωνος, Γιώργος Μουσκοβίας, Χαρά Μιχαήλ, Ιωάννα Σαφκάλη, Έλενα Χριστοφή, Σώτος Σταυράκης, Κίμωνας Αποστολόπουλος© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!https://www.youtube.com/@angeligeorgia808Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο 👉 <a href="https://angeligeorgiastoryteller.gr/support" rel="noopener